Gemiciler, kârlarını maksimize etmek için gemilere kapasitelerinin üç dört katı insan dolduruyordu. Yolculuk sırasında bir salgın baş gösterdiğinde, denizciler hasta Çerkesleri henüz son nefeslerini vermeden Karadeniz'in sularına fırlatıyorlardı.

Bu zavallı insanlar sahile vardıklarında iskelete dönmüşlerdi. Anneler, kurumuş göğüslerini açlıktan ağlayan bebeklerine boş yere sunuyor, sonra da oracıkta can veriyorlardı. Trabzon sokakları can çekişen insanlarla doluydu.

Novorossiysk koyunda gördüklerimi hayatım boyunca unutamayacağım. Soğuk, hastalık ve açlık öylesine korkunçtu ki, ölüler ve diriler aynı çamurun içinde yatıyordu. Anneler donmuş bebeklerini göğüslerine bastırarak ısınmaya çalışıyordu... Bu, insanlık tarihinin en karanlık sahnelerinden biriydi.

Çerkeslerin dağlardan temizlenmesi bir devlet meselesidir. Kafkasya'nın fethi için bu halkın anavatanlarından sökülüp atılması zorunludur. Bize Çerkesya lazım, Çerkesler değil.

Rus askerleri gece karanlığında köylere dalıyorlardı. Uykudaki insanlar öldürülüyor, evler yakılıyordu... Olanlar o kadar korkunçtu ki, hiçbir insan aklı bunları haklı çıkaramaz.

Deniz kenarında yedi yıl boyunca atılmış insan kemikleri vardı. Kargalar erkek sakallarından ve kadın saçlarından yuva yaparlardı. Karadeniz, karpuz gibi insan cesetleriyle doluydu.

Bu Çerkesler tıpkı Amerikan Kızılderilileri gibi; boyun eğdirilemezler... Onları ancak tamamen imha etmek sessiz tutabilir.